Θεός αν είναι...

" Τις νύχτες μπαίνεις,
         στα όνειρά μου
     σαν να 'ναι, 
σε δικό σου κήπο 
      κι αν μεγαλώσαν
τα φτερά μου
εγώ απ' το πλάι σου 
                    δε λείπω [...] "
                    
Άθελά μου σε έχτισα μέσα μου, σ' έκανα σπίτι μου.
Δεν ήταν η πρόθεσή σου -το ξέρω. 
     Κι ούτε ήταν κι η δική μου. Πίστεψέ με.
Μα ένιωσα μία ζεστασιά παιδική. Και χάρηκα.
Είδα το παιχνίδισμα στη σκέψη, το σκίρτιμα του ονείρου,
την αλήθεια που έψαχνα.
Κι όλα πάλι στα σύννεφα. Για μία ακόμα φορά στο άπιαστο και μακρινό.
Το αιώνιο μοτίβο της ατελείωτης ματαίωσης.
Δεν μπορεί μία φορά ο έρωτας να μη συναντήσει τον θάνατο;