φωτιά - αναβαθμός πρώτος

Μισοπατώντας πάνω στις φλόγες,
φυσώ, ξεφυσώ και ξορκίζω το πάθος να σβήσει, 
σαν να 'ταν αναθεματισμένα κεράκια γενεθλίων που με κοροϊδεύουν. 

Μα τι ειρωνία, να προσπαθώ για το αδύνατο;
Πώς να σταματήσω να γεννιέμαι, κάθε που η φωτιά σου μ' αγγίζει; 
Ασκοπο -το ξέρω- και πάλι θα είναι,
με τις άνισες φλόγες του πάθους να θαρρώ πως έχω τη δύναμη να αναμετριέμαι.

Γιατί -πες μου, αν εσύ ξέρεις- από πότε υπακούν οι φωτιές στη λογική των φτωχών; 

Πάντα σοφότερο μοιάζει να παίξεις μαζί τους χωρίς δισταγμό,
και με μια ανάσα να βουτήξεις μέσα στου πάθους το φως. 

Κι εκεί, γελώντας και πάλι, 
εκεί να ανακαλύψεις το πώς στα δάκρυα κρύβεται του ήλιου ο χρυσός. 


* Στη φιλοσοφία των Ινκας, ο χρυσός αποκαλούνταν τα δάκρυα του ήλιου